دیفروغس
(غِ) [ معر – یو. ] (اِ.) جسمی که پس از ذوب مس و طلا و نقره در ته کوره یا بوته باقی ماند.
(دَ یا دِ) [ معر. ] (اِ.) صومعه، محل عبادت راهبان مسیحی. ؛ ~ خراب آباد کنایه از: دنیا، جهان مادی. ؛ ~ مغان معبد زردشتیان.
(یِ) (اِ.) یکی از علامات تغییردهنده که قبل از نوتها گذاشته شود. این علامت صدای نوت را نیم پرده بالا برده آن را زیر میکند؛ مق. بم.