دوش
[ په. ] (اِ.) کتف، شانه.
(دُ یا دَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) پامال کردن چیزی را.
۲- پست کردن.
۳- صیقل دادن (شمیشر و جز آن).
۴- زدودن.
۵- (اِمص.) پستی، خواری.
(اِمر.)
۱- نیزهای دوشاخه با چوبی جواهرنشان که در قدیم پیشاپیش شاهان میبردهاند تا مردم بدانند که پادشاه میآید و خود را به کنار کشند.
۲- تبرزین.