اسم

دنگل

(~.) [ تر. ] (اِ.) = دنکل: اجتماع، گرد هم نشستن در مجلس.

    دنه

    (دَ نِ یا نَ) (اِمص.)
    ۱- خوشحالی، شادی.
    ۲- زمزمه خوشحالی.

      دنیا

      (دُ) [ ع. ] (اِ.) جهانی که در آن هستیم، کره زمین. ؛~ را آب ببرد او را خواب می‌برد کنایه از: الف – به خواب سنگین فرو رفته‌است. ب – از همه چیز و همه کس غافل است.

        دنباله

        (دُ لِ) (اِمر.)
        ۱- دم.
        ۲- دم مانند، هر چیز شبیه به دم.
        ۳- پی، پس، پیرو، عقب.
        ۴- بقیه چیزی، پس مانده.

          دنبه

          (دُ بِ) (اِ.)
          ۱- دمبه، جزیی از بدن گوسفند که به جای دم در انتهای خلفی تنه او آویخته و محتوی چربی است.
          ۲- پیه، چربی. ؛ ~گذار کردن نوعی رَمل و جادو برای از میان برداشتن یا آسیب رساندن به کسی. با دُنبه آدمکی درست می‌کردند و با نیت آسیب رساندن به آن شخص، آدمک را می‌سوزاندند. ؛ ~ دادن کنایه از: فریب دادن، فریفتن.

            دنح

            (دِ) [ معر. عبر. اِرمی. دنحا ] (اِ.) روز ششم ماه کانون الا´خر روزه عید دنح مسیحیان است. گویند که یحیی بن زکریا، در این روز مسیح را در آب معمودیه به نهر اردن غسل تعمید داد.

              دند

              (~.) (اِ.)
              ۱- استخوان پهلو، دنده.
              ۲- دندان.
              ۳- افزاری است جولاهگان را و آن چوبی است دندانه دندانه به عرض پارچه‌ای که بافند و از هر دندانه تاری می‌گذرانند.

                پیمایش به بالا