(نَ مَ) [ ع. ندامه ] (اِمص.) پشیمانی، افسوس.
(~.) [ ع – فا. ] (اِمر.) محلی که مجرمین در آنجا احساس ندامت و پشیمانی کنند، زندان.
(نَ دَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- جا و اثر زخم. ۲- گرو و شرط بندی در قمار یا تیراندازی. ج. ندوب.
(نَ لِ) [ ع – فا. ] (اِمر.) محلی که در آن نخل بسیار کاشته شده، نخل زار.
(نَ لِ) [ ع. نخله ] (اِ.) واحد نخل، یک درخت خرما.
(نِ وَ) [ ع. ] (اِمص.) تکبر، خودبینی.
(~.) (اِ.) ۱- کمین. ۲- زمینی که در آن نهال بکارند تا بعد جابه جا کنند.
(نَ) (اِمر.) کمینگاه.
(نَ جَ) (اِ.) = نخچد. نخجز: ۱- سنگی که حلاجان به کار برند. ۲- ریم آهن.
(نَ) [ ع. نخچیر ] (اِ.) ۱- شکار، صید. ۲- بز کوهی.
