(نَ لِ) [ ع – فا. ] (اِمر.) محلی که در آن نخل بسیار کاشته شده، نخل زار.
(نَ لِ) [ ع. نخله ] (اِ.) واحد نخل، یک درخت خرما.
(نِ وَ) [ ع. ] (اِمص.) تکبر، خودبینی.
(~.) (اِ.) ۱- کمین. ۲- زمینی که در آن نهال بکارند تا بعد جابه جا کنند.
(نَ) (اِمر.) کمینگاه.
(نَ) [ ع. ] (اِ.) خرمابن.
(نَ دّ) [ ع. ] (اِ.) ۱- مثل، همتا. ۲- ضد. ج. انداد.
(نَ یا نِ دّ) [ ع. ] (اِ.) بوی خوشی مرکب از مشک و عنبر و عود.
(~.) (اِمر.) شکارگاه.
(نُ) (اِ.) بز پیش آهنگ گله.
