اسم

تشت

(تَ) (اِ.) ظرف فلزی یا پلاستیکی بزرگ و پهن و اندکی گود که در آن لباس می‌شویند.

    تشت وخایه

    (تَ تُ یِ یا یَ) (اِمر.)
    ۱- نوعی بازی و آن چنان است که خایه‌ای (تخم مرغی) را خالی کنند و از شبنم پر سازند و راه آن را محکم کنند و در هوای گرم در تشتی مسی گذارند و اگر هوا گرم نباشد اندکی آتش در زیر تشت افروزند. چون تشت گرم شود، تخم مرغ به جانب هوا پران گردد.
    ۲- کنایه از: زمین و آسمان (چه مدت‌ها زمین را در میان آسمان می‌پنداشتند).
    ۳- نام طلسمی است. ؛ علم ~: علم نجوم.

      تشتخانه

      (تَ نَ یا نِ) (اِمر.)
      ۱- اطاقی که تشت و آفتابه در آن گذارند.
      ۲- اطاق خواب.
      ۳- جامه خواب از توشک و لحاف و نهالی و مانند آن.
      ۴- مبرز، مستراح.

        تشتر

        (تِ یا تُ تَ) (اِ.) = تیشتر:
        ۱- نام ایزد موکل بر باران که با دیو خشکسالی می‌جنگد.
        ۲- شِعúرای یمانی ؛ ستاره‌ای پر نور در صورت فلکی سگ بزرگ.

          تسنیم

          (تَ) [ ع. ]
          ۱- (مص م.) پُر کردن ظرف.
          ۲- (اِ.) نام چشمه‌ای در بهشت.

            تسو

            (تَ) [ په. ] (اِ.)
            ۱- وزنی است برابر وزن چهار جو.
            ۲- یک بخش از ۲۴ بخش شبانه روز، که یک ساعت باشد.
            ۳- یک بخش کوچک از هر چیزی.

              تش

              (~.) (اِ.) تیشه درودگری.

                پیمایش به بالا