(بِ) (اِ.) اسب نجیب و اصیل که برای جفت گیری آن را در میان گله اسب رها کنند.
(بَ نِ) [ په. ] (اِ.) ۱- عذر نابجا. ۲- بازخواست. ۳- سبب، باعث.
(بَ یِ) [ ع. بهائم ] (اِ.) جِ بهیمه ؛ چار – پایان، ستوران.
(بُ) [ ع. ] (اِ.) ۱- کذب، دروغ. ۲- افترا.
(بِ یا بَ جَ) [ ع. بهجه ] ۱- (مص ل.) شادمان شدن. ۲- (اِمص.) زیبایی. ۳- سرور، شادی.
(بِ)(اِمر.)حفظ تندرستی و سلامت.
(بِ نِ) (اِمر.) دانه میوه به که در طب قدیم مستعمل بوده.
(بِ) [ په. ] (اِمر.) ۱- دین نیک، آیین خوب. ۲- دین زردشتی.
(بَ) [ په. ] (اِ.) اولین فصل سال شامل سه ماه: فروردین، اردیبهشت و خرداد.
(بَ. رِ) (اِ.) شکوفه نارنج که در عطرسازی، ساختن اسانس و تهیه مربا کاربرد دارد.
