اسم

(بَ یِ) [ ع. بهائم ] (اِ.) جِ بهیمه ؛ چار – پایان، ستوران.

(بُ) [ ع. ] (اِ.)
۱- کذب، دروغ.
۲- افترا.

(بَ یِّ) (اِ.) اشعاری که درباره فصل بهار گفته شود.

(بِ) [ فا – سنس. ] (اِ.)
۱- درختچه‌ای از تیره شاه پسندیان که برگ‌های آن طعم تند و کمی تلخ دارد و گل‌های کوچکش به صورت سنبله‌های متعدد در انتهای محور ساقه می‌روید.
۲- شربتی که از جوشاندن میوه به و اضافه کردن آب لیمو تهیه می‌شود.

(بَ) (اِ.) قیمت، ارزش، نرخ.