اسم

(بُ) [ ع. ] (اِ.) آب دهان، ترشحاتی که از غدد زیر زبانی ایجاد می‌شود.

(بُ) (اِ.) نوعی آبگوشت که با گوشت بُز، حبوبات، سبزی و مواد دیگر درست کنند.

(بِ یا بُ) (اِ.) ابزاری که به وسیله آن زنگ آیینه، تیغ و مانند آن را بزدایند.

(بَ رَ) (اِ.) دانه گیاه کتان که از آن روغن گیرند.

(بَ زَ) (اِ.) قورباغه.

(بَ یِّ) [ ع. بریه ] (اِ.) صحرا، بیابان. ج. براری.

(بَ یِ) [ ع. بریه ] (اِ.) خلق، مخلوق. ج. برایا.

(~.) (اِ.) = پژ. پج:
۱- پشته بلند.
۲- تیغ کوه.

(بُ) (اِ.) هر یک از گونه‌های جانوران پستان دار نشخوارکننده از تیره گاوان که جزو دام‌های اهلی تربیت می‌شود و از گوشت و پنیر و پشم و کرک آن استفاده می‌کنند و به هیئت وحشی نیز به نام بز کوهی وجود دارد.