اسم

(~ِ شَ) (اِمر.) نوایی در موسیقی قدیم.

(~ِ) (اِمر.) یکی از الحان باربدی.

[ په. ] (اِمر.) کسی که نگهبانی و پرورش گل‌های باغ را به عهده دارد.

(چِ) (امصغ.)
۱- باغ کوچک.
۲- زمین کوچکی که در حیاط برای کاشتن گل و درخت و سبزی آماده کنند.

[ ع. ] (اِفا.) سرکش، نافرمان. ج. بغاه.

(عِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- برانگیزنده.
۲- سبب، علت.