اسم

(اِ طِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) سازش کردن، صلح کردن.
۲- (اِ.) واژه‌ای که به علت کثرت استعمال عمومی، معنایی غیر از معنای اصلی خود را شامل می‌شود.
۳- لغتی که جمعی برای خود وضع کنند و به کار برند. ج. اصطلاحات.

( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ صفی ؛ پاکان، برگزیدگان.

( اَ ) [ ع. ] (اِ.)۱ – ریشه، بنیاد.
۲- نژاد، گوهر.

( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ صلب ؛ پشت‌ها.

(اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ صدغ.
۱- بناگوش‌ها
۲- زلف‌ها، پیچه‌ها.

( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ صدف.

(اِ طَ) [ معر – لا. ] (اِ.)=اسطبل:
۱- طویله.
۲- آخور.