اسم

(مِ نَّ. کِ) (اِفا.) کسی که با دیگری قهر است ولی به وسایلی سعی می‌کند توجه او را جلب و با وی آشتی کند.

(مُ نْ تَ بِ هْ) [ ع. ] (اِفا.) بیدار، هوشیار، آگاه.

(مُ تِ) [ ع. ] (اِفا.) نتیجه دهنده، مفید، سودمند.

(مُ تَ جَ) [ ع. ] (اِمف.) برگزیده، اختیار شده.

(مُ تَ جِ) [ ع. ] (اِفا.) برگزیننده، اختیارکننده.

(مُ تَ جِ) [ ع. ] (اِفا.) آنکه به طلب احسان و آب و علف رود.

(مُ تَ جَ یا جِ) [ ع. منتجه ] (اِفا.) نتیجه دهنده.

(مُ تَ حِ) [ ع. ] (اِفا.) انتحال کننده، به خود نسبت دهنده (شعر دیگری را). ج. منتحلین.