اسم

(مُ جَ رَّ) [ ع. ] (اِمف.) کارآزموده، باتجربه.

(مُ جَ رَّ) [ ع. ] (اِمف.)
۱- زخم زده، زخمی کرده.
۲- کسی که شهادتش رد شده.
۳- قسمی از نقش بریدگی بر کنار دریاچه.

(مُ جَ رَّ) [ ع. ] (اِمف.)
۱- تنها.
۲- بی – همسر.
۳- دارای جنبه نظری.

(مُ وِ) [ ع. ] (اِفا.) همسایه، همجوار، در کنار دیگری، کسی که به قصد ثواب در کنار یک بنای مقدس اقامت می‌کند.

(مُ وِ) [ ع. ] (اِفا.) جولان کننده با هم (در نبرد).

(مَ) [ ع. ] (اِمف.)
۱- خصی کرده.
۲- در علم عروض جب انداختن هر دو سبب «مفاعلین» است، «مفا» بماند، فعل به سکون لام به جای آن بنهند و فعل چون از «مفاعلین» منشعب باشد، آن را مجبوب خوانند یعنی خصی کرده به سبب آن که هر دو سبب از آخر آن انداخته‌اند.

(مَ) [ ع. ] (اِمف.) ناگزیر، به زور بر کاری واداشته شده.

(مَ) [ ع. ] (اِمف.) آفریده شده، فطری قرار داده شده، سرشته.

(مُ) [ ع. ] (اِمف.) گذرنده، رهسپار، راهگذار، عابر.