اسم

(مَ خَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- جای گرفتن چیزی.
۲- مصدر و اصل و بنیاد. ج. مآخذ.

(مَ دَ بِ یا بَ) [ ع. مأدبه ] (اِ.) طعامی که در ضیافت و مجلس عروسی دهند؛ ولیمه ؛ ج. مآدب.

(مَ ذَ نَ) [ ع. مأذنه ] (اِ.) جای اذان. ج. مآذن.

(مَ رُ بَ) [ ع. ] (اِ.) نیاز، ضرورت و احتیاج. ج. مآرب.

(مَ کَ) [ ع. ] (اِ.) خوراکی و خوردنی. ج. مآکل.

(مَ مَ) [ ع. ] (اِ.) جای امن و پناهگاه.

(~. یَّ) [ ع. ] (اِ.) کاری که انجام آن از سوی مقامی واگذار و خواسته شده‌است.

(مَ) [ ع. ] (اِ.) آنکه از امامی پیروی کند.