اسم

(گَ) (اِ.)
۱- وقت، زمان، هنگام.
۲- بوته زرگران.

(گُ) [ په. ] (اِ.) مدفوع آدمی.

(~.)
۱- خزانه دار.
۲- نقاد، صراف، صیرفی.
۳- مأمور خراج، جهبذ.
۴- دانشمند بزرگ.

(گُ هَ) (اِ.) نک گوهر.

(گَ یا گُ) (اِ.) زمین پست، مغاک، گودال.

(گُ) (اِ.)
۱- هرچیز گرد و گلوله مانند.
۲- گوی که آن را با چوگان بزنند.

(~.) (اِ.) جزیره.

(~.) (اِ.) بادی است که گویند به سبب سودا در بدن مردم به هم می‌رسد و بن موها می‌خارد و تا موی را نکنند خارش برطرف نمی‌شود.