اسم

گل

(~.) [ انگ. ] (اِ.)
۱- دروازه، در بازی‌هایی مانند فوتبال، جایی که باید توپ داخل آن شود تا امتیاز به دست بیاید.
۲- امتیازی که پس از عبور توپ از دروازه یا سبد یک تیم به تیم مقابل تعلق گیرد.

    گل

    (گِ) [ په. ] (اِ.) خاک آمیخته با آب. ؛ در جایی را ~گرفتن کنایه از: جایی را یک باره تعطیل کردن.

      گل افشان

      (گُ. اَ) = گل افشاننده:
      ۱- (ص فا.) افشاننده گل، گل ریز.
      ۲- (حامص.) گل افشاندن خاصه در ایام جشن (مانند نوروز).
      ۳- (اِمر.) نوعی آتشبازی.
      ۴- مخملک، سرخک و آبله مرغان.

        گل آذین

        (گُ) (اِمر.)
        ۱- آرایش و چگونگی قرار گرفتن گل‌ها بر روی ساقه گیاهان.
        ۲- نامی از نام‌های زنان.

          گل فروشی

          (~. فُ) (اِ.)
          ۱- عمل فروختن گل.
          ۲- فروشگاهی که در آن گل می‌فروشند.

            گل قند

            (~. قَ) [ فا – معر. ] (اِمر.) نوعی مربا که از برگ‌های گل سرخ و شکر (یا قند) در آفتاب پرورش دهند و آن به منظور تقویت و لینت مزاج تجویز می‌شده، گلشکر، گلنگبین.

              پیمایش به بالا