اسم

(اِ.) فاخته، آواز و صدای فاخته.

(اِ.) نوعی از پارچه ابریشمین زر – دوزی.

(اِ.) گلیم و پلاس کهنه.

(اِ.) پشت، به ویژه بخش بالای پشت انسان یا حیوان، گُرده.

(اِ.)
۱- کتف، دوش.
۲- آبگیر، برکه.

(کُ) [ فر. ] (اِ.) درختچه‌ای از تیره کتانیان که از برگ‌های آن در امور پزشکی استفاده می‌شود و کوکایین هم از آن گرفته می‌شود. برگ‌های خشک شده آن مانند چای است و هنگام جویدن اثری مانند توتون دارد.

(اِ.) = شولا: جامه‌ای پشمین که شبانان پوشند.

(کُ) [ فر. ] (اِ.) ماده‌ای است بی بو و تلخ که از برگ درخت کوکا استخراج می‌شود، خاصیت بیهوش کنندگی دارد. مصرف زیاد آن اعتیادآور است.

(کَ کَ) [ ع. ] (اِ.) ستاره. ج. کواکب.

(شْ) (اِ.) خانه بزرگی در میان یک باغ، کاخ تابستانی.