اسم

وطأت

(وَ أَ) [ ع. وطأه ] (اِمص.)
۱- پایمال، پایمال شدگی.
۲- تنگی، سختی.

    وطر

    (وَ طَ) [ ع. ] (اِ.) حاجت، نیاز.

      وطن

      (وَ طَ) [ ع. ] (اِ.)
      ۱- زادگاه، میهن. ج. اوطان.
      ۲- (اِمص.) اقامت در جایی.

        وصیت

        (وَ یَّ) [ ع. وصیه ] (اِ.)
        ۱- اندرز، نصیحت.
        ۲- سفارشی که شخص پیش از مردن به وَصیُ خود می‌کند تا بعد از مرگش انجام شود.

          وصیت نامه

          (~. م یا مَ) [ ع – فا. ] (اِمر.)
          ۱- اندرزنامه.
          ۲- ورقه‌ای دال بر سفارش‌هایی که شخصی به وصی خود کند که پس از مرگش اعمال منظور را انجام دهد و اموال او را طبق دستور وی تقسیم نماید یا به مصرف رساند.

            وصید

            (وَ) [ ع. ] (اِ.)
            ۱- آستانه، پیشگاه سرای.
            ۲- حظیره‌ای که از ساقه‌های درخت سازند.
            ۳- حظیره مانندی که در کوه از سنگ سازند جهت ستوران.

              وشنگ

              (وَ شَ) (اِ.)
              ۱- میل آهنی که به وسیله آن دانه پنبه را از پنبه خارج کنند.
              ۲- میل حلاج.

                وشی

                (~.) [ ع. ] (اِ.)
                ۱- نگار و نقش جامه از هر رنگ.
                ۲- جوهر شمشیر. ج. وشاء.

                  وصایا

                  (وَ) [ ع. ] (اِ.) جِ وصیت، پندها، اندرزها.

                    پیمایش به بالا