اسم

(کَ دَ) (اِ.)
۱- دره.
۲- بیابان، زمین سخت و هموار.

(کَ) (اِ.) نهایت، کرانه.

(کِ رِ) [ فر. ] (اِ.) اطلس، نوعی پارچه لطیف.

(کِ) [ فر. ] (اِ.) پارچه‌ای باریک و بلند که مردان به یقه پیراهن گره زنند و از جلو سینه آویزان کنند، فکل.

(کَ) (اِ.) گونه‌ای زیره که به نام زیره سیاه یا زیره سیاه کرمانی موسوم و دارای ریشه‌های متورم است. از دانه‌هایش به منظور معطر کردن اغذیه استفاده می‌کنند و به علاوه دارای خاصیت بادشکن و از بین بردن نفخ‌های روده و مقوی و قاعده آور و مدر است.

(کَ یِ) (اِ.) جِ کریمه.
۱- زنان با مروت.
۲- بزرگ قدر، ارجمند.

(کِ یِ) (اِ.) گرفته شده از «کراء» عربی. مزد، اجرت.

(~. نِ) (اِ.) مستأجر.