اسم

(کِ) [ ع. ] (اِ.) بزرگ منشی، عظمت.

(کِ) (اِ.) قطعه کوتاه و باریکی از چوب که انتهای آن به مواد آتش زا مثل گوگرد آغشته شده و بر اثر مالش یا اصطکاک با سطح زبر آتش می‌گیرد.

(کَ بَ) [ په. ] (اِ.) گیاهی است تلخ، حنظل، هندوانه ابوجهل.

(کَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- قوچ، گوسفند شاخ دار.
۲- مهتر و بزرگ قوم. ج. اکباش. کبوش.

(کَ) (اِ.) پرنده‌ای است وحشی با دم کوتاه و پرهایی به رنگ خاکی که زیبایی راه رفتنش مَثَل است. ؛ ~ کسی خروس خواندن کنایه از: شاد و شنگول بودن آن کس.

(کَ) (اِ.) زنبور عسل.

(کَ تَ) (اِ.) کبوتر، کفتر.

(کَ چِ) (اِ.) نک کفچه.

(کَ بَ) (اِ.) = کبید: ماده‌ای که با آن لحیم کنند، لحام.

(کَ بِ) [ ع. ] (اِ.) جگر، جگر سیاه.