اسم

(قُ) [ تر. ] (اِ.) مخلوطی از کاه و جو و یونجه که به اسب دهند.

(قَ رْ) [ ع. ] (اِ.) یک دوره صد ساله. ج. قرون.

(~.) [ ع. ] (اِ.)
۱- شاخ، سرون.
۲- تندی سر مردم که به منزله جای سرون جانور است، زبر سر.
۳- گیسو، موی بافته.
۴- نوک مو.
۵- سر کوه.
۶- کرانه قرص آفتاب و بالای آن.
۷- آن چه نخست پیدا شود از شعاع آفتاب.
۸- رئیس قوم، مهتر.

(قَ رَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- شتری که آن را با شتر دیگر به هم بسته باشند.
۲- ریسمانی که با آن دو شتر ببندند.
۳- ترکش.
۴- شمشیر.
۵- تیز.

(قُ یا قِ) [ تر. ] (اِ.) خدمتکار، کنیزک. ج. (به سیاق فارسی) قرناقان.

(قَ رَ نِ) [ فر. ] (اِ.) جایی که به علت شیوع بیماری مورد محافظت قرار می‌گیرد و ورود و خروج افراد کنترل می‌شود.

(قُ عِ) [ ع. قرعه ] (اِ.) آنچه که با آن فال بزنند.

(قِ فَ یا فِ) [ ع. قرفه ] (اِ.)
۱- پوست درخت و جز آن.
۲- پوست درختی است شبیه به دارچین، دارچین.

(قُ رُ) [ تر. ] (اِ.)جایی که مخصوص اشخاص خاصی باشد و از ورود دیگران به آنجا جلوگیری شود.

(قَ وُ) (اِ.) تذرو، خروس کوهی، تورنگ.