اسم

(عَ مَ) [ ع. علامه ] (اِ.)
۱- نشان، نشانی.
۲- در فارسی به معنای پرچم، درفش.
۳- صلیب مانندی ساخته شده از آهن با تزئینات مخصوص به خود که در محرم هنگام عزاداری پیشاپیش دسته حرکت می‌دهند.

(عَ یِ) [ ع. علانیه ]
۱- (مص ل.) ظاهر شدن، آشکار گشتن.
۲- (اِ.) آشکار، ظاهر.

(عُ بَ) [ ع. عقوبه ] (اِ.) کیفر، شکنجه.

(عُ) [ ع. ] (اِ.) جِ عَقد؛ عهدها، پیمان‌ها.

(عُ) [ ع. ] (اِ.) جِ عِقد؛ گردن بندها.

(عُ) [ ع. ] (اِ.) جِ عقل.

(عَ وَ) [ ع. عقوه ] (اِ.)
۱- اطراف خانه.
۲- محله.

(عِ) [ ع. ] (اِ.) طلای خالص.