اسم

(عَ) [ ع. ] (اِ.) جِ علامت.

(عَ مَ) [ ع. علامه ] (اِ.)
۱- نشان، نشانی.
۲- در فارسی به معنای پرچم، درفش.
۳- صلیب مانندی ساخته شده از آهن با تزئینات مخصوص به خود که در محرم هنگام عزاداری پیشاپیش دسته حرکت می‌دهند.

(عَ یِ) [ ع. علانیه ]
۱- (مص ل.) ظاهر شدن، آشکار گشتن.
۲- (اِ.) آشکار، ظاهر.

(عَ کْ) [ ع. ]
۱- (مص م.) برگرداندن، وارونه کردن.
۲- تابیدن.
۳- (اِ.) تصویر انسان یا هر چیز دیگری که توسط دوربین عکاسی گرفته می‌شود.

(عُ کَ) [ ع. ] (اِ.) جِ عکنه ؛ چین‌های شکم ناشی از چاقی.

(عُ نَ یا نِ) [ ع. عنکه ] (اِ.) نورد شکم از فربهی ؛ ج. عُکن، اعکان.

(عَ کِّ) (اِ.) عقعق، زاغ پیسه.

(عِ یا عَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) درمان کردن.
۲- (اِمص.) درمان، معالجه.
۳- (اِ.) چاره.