اسم

(عَ) [ ع. ] (اِ.) جِ عبد؛ بندگان.

(عَ) [ ع. ] (اِ.) ماده‌ای خوشبو مرکب از مشک و کافور.

(عَ بْ) [ ع. ] (اِ.)
۱- بنده، برده، غلام.
۲- بنده خدا. ج. عباد.

(عِ بَ) [ ع. ] (اِ.) جِ عبرت.

(عَ بَ) [ ع. ] (اِ.) جِ عبره ؛ اشک‌ها، سرشک‌ها.

(ع ِ رَ) [ ع. عبره ]
۱- (مص ل.) پند گرفتن.
۲- (مص م.) ارزیابی کردن، سنجیدن.
۳- (اِ.) پند.

(~.) [ ع. عبره ] (اِ.)
۱- اشک، سرشک. ج. عبرات و عبر.
۲- اندوه بی گریه.