عارف
(رِ) [ ع. ] (اِفا.)۱ – دانا، آگاه.
۲- خدا – شناس.
(رِ فِ یا فَ) [ ع. عارفه ] (اِفا.)
۱- مؤنث عارف، زن صوفی.
۲- (اِمص.) مهربانی، نیکویی ؛ ج. عوارف.
(دَ) [ ع. عاده ] (اِ.)
۱- آن چه که انسان به آن خو بگیرد.
۲- رسم، سنّت، رویه معمول. ج. عادات.
۳- قاعدگی زن، حیض.
۴- اعتیاد. ؛~ مألوف عادتی که بخشی از رفتار همیشگی شخص شده باشد.