اسم

(شَ) (اِ.) کمند.

(لَ) [ سنس. ] (اِ.) اسب، اسب تندرو.

(~.) (اِ.) یک توپ پارچه که درویشان به جای پتو به کار برند.

(شَ یا شُ لَ) (اِ.) جای آشغال و خاکروبه در کوچه.

(اِ.) نامبارک.

(اِ.) یک بغل غله که چاهخو و دشتبان هنگام برداشت و پیش از کوبیدن غله بردارند و آن عبارت از
۵- – ۶ من تبریز غله‌است.

(اِ.) زمین شیار کرده و آماده برای زراعت.

(شُ) [ فر. ] (اِ.)
۱- ضربه، تکان شدید.
۲- حالتی ناگهانی که به شخص عارض شود و قوای او رو به ضعف گذارد.

(شَ) [ ع. ] (اِ.) خار.