صفت مرکب

(لُ پَ)(ص مر.)آن که زبان او گیرد و بعضی حروف رانتواند از مخرج خود ادا کند.

(شُ) (ص مر.) باطل، بیهوده.

(یِ) [ ع. لاطائل ] (ص مر.) بیهوده، بی فایده، بدون نفع، سخنان بی معنی.

[ ع. لاطائلات ] (ص مر.) جِ لاطایل ؛ سخنان بیهوده و بی معنی.

(زِ مُ لْ اِ) [ ع. ] (ص مر.) امری که اجرای آن واجب باشد.

(اُ) [ ع. ] (ص مر.) در فارسی به معنای سهل انگار، بی قید. در عربی متکلم وحده از فعل مضارع (باک ندارم).

(بِ) (ص مر.) تو در تو.

(ص مر.) رنگارنگ، مختلف.

(ص مر.) چاق، فربه.

(~.) (ص مر.)
۱- سخن همراه با طعنه و کنایه.
۲- زاویه دار.