صفت مرکب

(عَ مُ نَّ) [ ع. ] (ص مر.) بی مانند.

(نَ سَ) [ ازع. ] (ص مر.) والاتبار، عالی نژاد.

(مُّ لْ مَ فَ عَ) [ ع. عام المنفعه ] (ص مر.) آن چه که سودش به عموم برسد.

(ش. ش) [ ع – فا ] (ص مر.) آن که پیشه اش عاشقی است.

(هِ رُ صَّ) [ ع. ] (ص مر.) دارای ظاهر خوب و فریبنده.

(طَ لُ لْ مُ دَّ) [ ع. ] (ص مر.) زمان زیاد، مدت طولانی.

(طَ یُّ لْ اَ) [ ع. ] (ص مر.) نوعی کرامت خاص اولیا و عارفان و آن پیمودن مسافت زیادی است در مدتی کم.

(مَ) [ فا – ع. ] (ص مر.) کنایه از: خوش سخن، فصیح.

(ص مر.) بی اندیشه و بدون تعقل به آموختن یا از بر کردن مطالب اکتفا کردن.

(خَ) [ فا – ع. ] (ص مر.) کنایه از: جوانی که تازه مو بر صورتش روییده.