صفت مرکب

(~. خَ بَ) [ ازع. ] (ص مر.)۱ – مطلع، آگاه.
۲- خبرنگار.
۳- پرده دار.
۴- جاسوس.
۵- نقیب.
۶- فرستاده، سفیر.

(~. دِ) [ ع – فا. ] (ص مر.)
۱- دارای قریحه هنری و حساس.
۲- اهل حال، عارف (تصوف).

(~. دَ یا دُ لَ) [ ازع. ] (ص مر.)
۱- نیکبخت.
۲- توانگر.

(~.) [ ع – فا. ] (ص مر.) عهده – دار خزانه و امور مالی دولت.

(~. عَ) [ ع. ] (ص مر.) آن که یکی از خویشاوندان نزدیکش فوت کرده، عزادار.

(~. قِ) [ ازع. ] (ص مر.) = صاحب القران: نیک طالع، خوش اقبال، کسی که در هنگام نطفه بستن یا به دنیا آمدنش، سیاراتی در قِران بوده باشند.

(~. نَ ظَ) [ ع. ] (ص مر.)
۱- آن که در امر یا اموری دارای نظر صایب است.
۲- دیندار، متدین.
۳- عارف.

مرده (~. مُ دِ) (ص مر.)
۱- بدون صاحب، آن که یا آن چه صاحبش مرده باشد.
۲- بدون صاحب نوعی نفرین به معنی کاش دارنده اش می‌مرد.

شریعت (~. شَ عَ) [ ع. ] (ص مر.)
۱- آن که شریعتی آورده، پیغمبر.
۲- پیغمبر اسلام.

(~ُ. زَّ) [ ع. ]
۱- (ص مر.) خداوند زمان، صاحب عهدودوران.
۲- لقب امام دوازدهم شیعیان حضرت مهدی ابن حسن (ع).