صفت نسبی

(~.) (ص نسب.) هر آن چه که به درد خراب کردن بخورد، قدیمی (خاصه ساختمان).

(کَ) [ ع – فا. ] (ص نسب.)
۱- منسوب به کلام.
۲- متکلم، کسی که با استدلال به شناخت الهی می‌پردازد.

(~.) (اِ.)
۱- (ص نسب.) مانند کلاغ.
۲- دستمال بزرگ ابریشمی.
۳- نوعی روسری ابریشمی.

(کُ) (ص نسب.) کنایه از: خشمگین، آشفته.

(کِ) [ ع. کفائی ] (ص نسب.) منسوب به کفایت. ؛ واجب ~ امری واجب که چون یک تن آن را انجام دهد، اجرای آن از عهده دیگران ساقط شود. مق واجب عینی.

(کَ) (ص نسب.) کنایه از: بی پایه، بی اساس، خیالی.

(کَ رَ) (ص نسب.)۱ – منسوب به کسری انوشیروان.
۲- خسروی، شاهی، سلطنتی.

(کَ) [ ع – فا. ] (ص نسب.)
۱- منسوب به کسر.
۲- مبلغی که از چیزی کسر آمده و نقصان دارد.

(کُ رِ) (ص نسب.) پیر، فرتوت، خمیده قامت.

(کَ بَ) (ص نسب.)
۱- منسوب به کربلا.
۲- کسی که به زیارت کربلا رفته باشد.
۳- عنوانی که روستاییان و عامه را دهند.