مصدر

(صَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- زدن کسی را، پا بر کسی زدن.
۲- بر خاک انداختن کسی را.
۳- رسیدن آتش آسمانی به کسی، بیهوش کردن صاعقه کسی را.

(صَ) [ ع. ] (مص م.) آواز دادن و دعوت مردم برای خوردن طعام یا انجام نماز.

(~. گُ تَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) پشت سر کسی حرف زدن.

(~. جُ دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) خشمگین شدن.

(~. ش کَ تَ) [ ع – فا. ] (مص ل.)
۱- زا یل شدن صفرا.
۲- کنایه از: غذای کمی که پیش از غذا خورند.

(~. کَ دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) کنایه از: استفراغ کردن.
۲- تندخویی کردن.

(صَ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- دست بر دست زدن.
۲- دست بر دست هم زدن در معامله.

(صَ. زَ دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) صف کشیدن.

(~. تَ) [ ع – فا. ] (مص ل.)
۱- پاک و بی غش بودن.
۲- زنده دل بودن.

(صَ. زَ دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) خوش باد گفتن.