مصدر

(پَ وَ دَ) (مص م.) نک پروراندن.

(~. کَ دَ) (مص ل.)
۱- دوری کردن.
۲- پارسایی کردن.

(پَ دَ) (مص ل.)
۱- دوری جُستن.
۲- حفظ کردن.
۳- پارسایی کردن.
۴- ترسیدن، بیم داشتن.

(~. تَ) (مص ل.)
۱- باک داشتن.
۲- اعتناء، توجه.

(پَ تَ) (مص م.) = پرهختن. فرهیختن. فرهنجیدن:
۱- تربیت کردن.
۲- پرهیز کردن.
۳- رها کردن.
۴- برآوردن، برکشیدن.

(پَ رِ. زَ دَ) (مص ل.) حلقه زدن لشکر از سوار و پیاده گرد شکار.

(~. کِ دَ)(مص ل.)صف کشیدن، ایستادن گروه سوار و پیاده در یک امتداد.

(پَ دَ) (مص ل.) نک برهودن.

(پَ. نَ دَ)
۱- (مص ل.) ناتوان شدن، پرافکندن.
۲- (مص م.) کسی را از جایی بیرون راندن، آواره کردن.
۳- از سر خود دور کردن.

(پَ مَ دَ) (مص ل.) = برمخیدن: عاق شدن.