مصدر

اخلاص

( اِ) [ ع. ]
۱- (مص م.) پاک کردن، ویژه کردن.
۲- (مص ل.) دوستی پاک و بی ریا داشتن، خلوص نیت داشتن.

    اخفاق

    (اِ) [ ع. ] (مص ل.)
    ۱- بی مراد بازگشتن جوینده، مأیوس شدن.
    ۲- غزا کردن و غنیمت نیافتن.

      اخلاء

      (اِ) [ ع – فا. ]
      ۱- (مص م.) خالی یافتن.
      ۲- خالی کردن، در خلوت بردن کسی را.
      ۳- (مص ل.) خالی شدن، در جای خلوت و بی مزاحم افتادن، خلوت کردن با.

        اخطاء

        (اَ) [ ع – فا. ]
        ۱- (مص ل.) خطا کردن، اشتباه کردن.
        ۲- (مص م.) منسوب به خطا کردن، خطا گرفتن بر کسی.

          پیمایش به بالا