مصدر

(اِ. دَ) [ ع – فا. ] (مص م.) رخصت دادن، جایز شمردن، مرخص کردن.

( اِ) [ ع. ] (مص م.) پیوسته و دایم کاری را کردن.

(~. کَ دَ) [ ع – فا. ] (مص م.) مجازات کردن.

(اِ دِّ) [ ع. ] (مص م.)
۱- ذخیره کردن.
۲- برگزیدن.

( اِ) [ ع. ] (مص م.) درآوردن، داخل کردن.

( اِ) [ ع. ] (مص م.)
۱- داخل کردن.
۲- درنوردیدن، پیچیدن.

( اِ) [ ع. ] (مص م.) دریافتن، فهمیدن.

( اِ) [ ع. ] (مص م.)
۱- در هم فشردن و فرو بردن دو چیز.
۲- حرفی را در حرف دیگر آمیختن.

(اِ دِّ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- دعوی کردن، مدعی شدن.
۲- نام و نسب خویش گفتن پیش حریف در کارزار.
۳- آرزو کردن.

(اِ مِ) [ ع. ادامه ] (مص م.) دایم داشتن، دوام دادن.