مصدر

(اِ) [ ع. ] (مص م.) گریانیدن، به گریه واداشتن.

(اِ) [ ع. ]
۱- (مص م.) دور کردن، راندن.
۲- (مص ل.) دور رفتن.

(اِ) [ ع. ] (مص ل.)کینه ورزیدن، دشمنی کردن.

(اَ بِ تَ) (مص م.) نک آبشتن.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.) دیدن، نگاه کردن.

(~. مَ دَ) (مص ل.) ابرو انداختن، عشوه آمدن.

( ا ِ) [ ع. ] (مص ل.)ناسزا گفتن، بدگویی.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.)
۱- بیزار کردن، بری کردن.
۲- شفا دادن.
۳- صرف نظر کردن بستانکار از طلب خویش.
۴- رهانیدن.
۵- تراشیدن قلم.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.) بروز دادن، بیرون آوردن، آشکار کردن.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.)۱ – استوار کردن، محکم کردن کار.
۲- پافشاری کردن، اصرار کردن.
۳- به ستوه درآوردن.
۴- شکوفه برآوردن.