(چَ) (اِمر.) جای چریدن حیوانات علفخوار.
(چَ) (اِمر.) ۱- چراگاه. ۲- کاه، علف.
(چَ دَ) (مص م.) نک چرانیدن.
(چَ دَ) (مص م.) علف خورانیدن به حیوانات.
(چَ) [ په. ] (ص.) روغن دار، روغن آلود، روغنی.
(~. تَ) (ص مر.) کسی که اعمال نیکش بر اعمال بدش فزونی دارد.
(~. زَ) (ص مر.) ۱- شیرین زبان. ۲- چاپلوس.
(~. زَ)(حامص.) ۱- شیرین زبانی. ۲- چاپلوسی.
(~. دَ)(ص مر.)۱ – چابک. ۲- ماهر، زبردست.
(~. دَ) (حامص.) ۱- چابکی. ۲- مهارت.
