حجت
(حُ جَّ) [ ع. حجه ] (اِ.)
۱- دلیل، برهان.
۲- سبب، موجب.
۳- یکی از مراتب دعوت اسماعیلیان.
حجت الاسلام
(حُ جَّ تُ لْ اِ) [ ع. حجه – الاسلام ] لقبی است که به برخی روحانیان عالی مقام و فقها میدهند. ؛ ~والمسلیمن عنوانی برای علمای دینی که از جهت علم و مقام پایین تر از آیت اللهاست.
حجت گرفتن
(حُ جَّ. گِ رِ تَ) [ ع – فا. ] (مص ل.)
۱- تضمین گرفتن، متعهد ساختن.
۲- دلیل آوردن.
۳- بهانه کردن، بهانه قرار دادن.
حجر
(حَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- منع کردن، باز – داشتن.
۲- منع کردن دادگاه و قاضی کسی را از تصرف در اموال خویش.
