(خُ) [ په. ] (ضم.)
۱- ضمیر مشترک که در میان متکلم، مخاطب و غایب مشترک است و همیشه مفرد آید.
۲- شخص، ذات، وجود.

(~.) (ص فا.) مغرور، متکبر.

(~. پَ رَ) (ص فا.) متکبر، خود – خواه.

(~. تَ) (ص فا.) اسبابی که با آن ریش و سبیل را می‌تراشند، ماشین اصلاح.

(~. خا) (ص فا.) خودپرست، متکبر.

(~. خُ) (ص فا.) (عا.) کسی که غصه بسیار می‌خورد.

(~.) (ص فا.)
۱- بردبار، شکیبا.
۲- کسی که خود را از انجام عمل ناپسند نگه می‌دارد.

(~.) (حامص.)
۱- بردباری.
۲- امتناع، سرپیچی.

(~. رَ) (ص مر.) آن که به فکر خود کار کند و به رأی دیگران اعتنا نکند.