(~.) (حامص.)
۱- فقر، تهیدستی.
۲- گوشه نشینی.
۳- تصوف، عرفان.

(دُ رِّ) [ ع. ] (ص نسب.) روشن، درخشنده، درخشان.

(~.) (ص نسب.) منسوب به دره (کوه): کبک دری.

وری (دَ. وَ) (اِمر.) (عا.) سخنان بیهوده، حرف‌های بی سر و ته.

(دَ)
۱- (ص نسب.) درباری، منسوب به دربار.
۲- زبانی دنباله دری قدیم که در عهد ساسانیان به موازات «پهلوی» رایج بود و پس از اسلام زبان رسمی و متداول ایران گردید.

(~.) (اِمر.)
۱- ساحل، کنار دریا.
۲- شهری که در ساحل دریا باشد.

(~.) (اِمر.) صاحب منصبی در نیروی دریایی، امیرالبحر دوم.

(~. بِ) [ فا – تر. ] (اِمر.) رییس دریا، دریاسالار، امیرالبحر.

(~. چِ) (اِمصغ.) دریای کوچکی که به اقیانوس راه ندارد.