دوآتشه

(~. تَ ش) (ص.)
۱- دو بار پخته شده یا در معرض آتش قرار گرفته.
۲- کاملاً برشته.
۳- دو بار تقطیر شده: عرق دو آتشه.
۴- تند و افراطی.

    دوئل

    (دُ ئِ) [ فر. ] (اِ.) جنگ تن به تن بین دو تن به تلافی توهین و اعاده حیثیت.

      دوا

      (دَ) [ ع. دواء ] (اِ.)
      ۱- دارو. ج. ادویه.
      ۲- (عا.) مواد مخدر.

        دواب

        (دَ بْ یا بّ) [ ع. ] (اِ.) جِ دابه ؛ چهارپایان، حیوانات بارکش.

          دوات

          (دَ) [ ع. ] (اِ.) ظرفی که در آن مرکب ریزند.

            دواتگر

            (دَ گَ) [ ع – فا. ] (ص.)
            ۱- کسی که دوات می‌سازد؛ دویت گر.
            ۲- کسی که سماور و سینی و ظروف دیگر سازد.
            ۳- کسی که اشیاء فلزی را لحیم کند.

              دواج

              (دَ) [ طبر. ] (اِ.) لحاف، روانداز.

                پیمایش به بالا