(~.) [ ع. ] (ص نسب.) طلایی، زرین.

(~.) [ ع – فا. ] (ص نسب.) درونی، باطنی.

(ذِ یَّ) [ ع. ذهنیه ]
۱- (اِ.) نوع تفکر، بینش.
۲- (اِمص.) ذهنی بودن. مق عینیت.

(ذُ) [ ع. ] (مص ل.) فراموش کردن، غافل شدن.

(ذِ یِّ) [ ع. ذهنیه ] (ص نسب.) مؤنث ذهنی. (در علم منطق قضیه‌ای است که مصادیق و محکوم علیه و موضوع آن در ذهن باشد مانند قضیه «دونقیض با هم جمع نگردند.» موضوع – که نقیضان است – در ذهن است).