(اَ) (اِمر.)۱ – اسباب سفر.
۲- مرکب – سواری.
۳- پیک، قاصد.

(بُ دَ) (مص ل.)
۱- راه پیمودن.
۲- دزدی از مسافران، راهزنی.

(پَ یا پِ) (ص فا.)
۱- راه پیماینده، راه رونده.
۲- مسافر.
۳- تندرو، سریع السیر. ج. راه پیمایان.

(دَ) (مص ل.) رخصت دادن.

(تَ) (مص ل.) قطع طریق کردن، راهزنی کردن.

(گِ رِ تَ) (مص م.) راه را سد کردن، سر راه را گرفتن.

(گُ تَ) (ص فا.) تندرو، راهوار.

(ص فا.) = راه گیرنده:
۱- راه رو، مسافر.
۲- راهزن، قاطع طریق.

(نَ رَ تِ) (ص مر.) تجربه نادیده.