(~. وَ) (ص مر.)
۱- خوش بیان.
۲- شاعر، سخنور.

(~.) (ص فا.) (عا.) چاپلوس.

(~. بُ)
۱- (ص فا.) کنایه از: عطا، بخشش (که به وسیله آن زبان طعن را قطع کنند.)
۲- (اِمص.) کنایه از: خاموش کردن مدعی به دلایلی که دیگر نتواند سخن گوید.

(~. بَ تَ) (مص ل.) خاموش شدن، سکوت کردن.

(~. بَ) (ص فا. اِمر.) = زبان بندنده: نوعی افسون که به توسط آن زبان کسی را ببندند تا سخن نگوید و راه خلاف نپیماید.

(~. دَ) (مص ل.)
۱- وعده دادن، نوید دادن.
۲- اجازه دادن.

(~. دَ. قَ) [ فا – ع. ] (اِمر.) گیاهی است از تیره آلاله‌ها از دسته خربقی‌ها که دارای برگ‌های متناوب و منشعب به انشعابات پنجه‌ای شکل می‌باشد. گل‌هایش دارای تقارن سطحی است و در روی ساقه قرار گرفته ؛ زبان پس قفا، گل هزار نک، رجل القبره نیز گویند.

(~. دِ) (ص مر.) گستاخ.

(~. تَ)(مص ل.)(عا.) چرب – زبانی کردن، با چرب زبانی درخواست خود را مطرح کردن.

(~. ش) (اِمر.) علمی که به مطالعه زبان می‌پردازد.