(زِ) (شب جم.) از ادات تحسین به معنی خوشا، آفرین.

(زِ بَ) (اِمر.) نوعی گردن بند.

(زِ. زَ دَ) (مص ل.) (عا.) از پا درآمدن، از میدان به در رفتن.

(~. کَ دَ) (مص م.) آبستن کردن.

(زِ. کَ یا کِ) (حامص.) خشکاندن آب زمین.

(~. کَ یا کِ دَ) (مص ل.)
۱- کشیدن زه کمان.
۲- (مص م.) (عا.) سخت شدن جراحت، تیر کشیدن عضلات.

(زِ گِ رِ تِ) (ص مف.)
۱- آبستن شده، بار گرفته (زن یا جانور ماده).
۲- زمینی که شایستگی کشت و زرع پیدا کرده.

(زِ) (اِمر.)
۱- آبی که از شکاف سنگ یا چشمه تراوش کند.
۲- چشمه جوشان.

(زَ دَ) [ ع. زهاده ]
۱- (مص ل.) زهد ورزیدن، رغبت نکردن به دنیا.
۲- (اِمص.) بی میلی به جهان، پرهیزگاری، پارسایی.