(سُ نَّ) [ ع. سنه ] (اِ.)
۱- راه، روش، سیرت.
۲- آن چه که پیامبر و صحابه به آن عمل کرده باشند.

(س نْ تُ) [ انگ. ] (اِ.) سازمان پیمان مرکزی. اعضای این پیمان – ایران، انگلستان، پاکستان و ترکیه – بوده‌اند که در ۲۱ اوت ۱۹۵۹ جانشین پیمان بغداد شد. امریکا بر این پیمان نظارت داشت، در مانورهای آن شرکت می‌کرد و به اعضای آن کمک نظامی می‌داد. این پیمان در سال ۱۹۷۹ به پایان رسید.

(سَ) (اِ.) از سازهای ایرانی به شکل ذوزنقه که دارای سیم‌های بسیاری است و به وسیله دو مضراب چوبی نواخته می‌شود.

(سَ) (اِ.) وزن، کیل.

(س یا سَ) (اِ.) یکی از آلات موسیقی و آن دو صفحه مدور فلزی است که با دست به هم کوفته می‌شود.

(سَ) (اِ.) پستانداری است از راسته جوندگان کمی کوچک تر از گربه با دُمی دراز و پر مو.