شرط

(شَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- قرار، پیمان.
۲- الزام و تعلق امری به امر دیگر.

    شرطه

    (شَ یا شُ طِ) [ هند ] (اِ.) باد موافق.

      شرطی

      (شُ) (ص نسب. اِمر.) گروهی از برگزیدگان اعوان حاکمان و والیان ؛ ج. شرط

        شرع

        (شَ) [ ع. ] (اِ.)
        ۱- دین.
        ۲- روش آیین.

          شرعت

          (ش عَ) [ ع. شرعه ] (اِ.)
          ۱- شریعت، سنت.
          ۲- مثل.
          ۳- راهی که به سوی آب رود.
          ۴- عادت.

            شرف

            (شَ رَ) [ ع. ] (اِمص.)
            ۱- ارجمندی، بزرگواری.
            ۲- بلندی نسب.
            ۳- آبرو، عرض.
            ۴- قوت کوکب در برج و درجه‌ای از فلک.

              شرفاء

              (شُ رَ) [ ع. ] (ص. اِ.) جِ شریف ؛ بزرگان، نجیبان.

                شرفه

                (شَ فِ) (اِ.)
                ۱- صدای پا.
                ۲- مطلق آواز.

                  شرفه

                  (شُ فَ) [ ع. شرفه ] (اِ.) کنگره دیوار، کنگره قصر. ج. شُرُفات.

                    Scroll to Top