(مُ نَ زَّ) [ ع. ] (اِمف.) پاکیزه، مقدس.

(مُ نَ زِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- پاک کننده.
۲- پاک داننده.
۳- در تصوف: سالکی که ذات حق را به صفت تنزیه شناسد و از حیثیت ظهور در مناظر ندیده و ندانسته باشد.

(مُ زَ) [ ع. ] (اِفا.) گوشه نشین، گوشه – گیر.

(مُ) [ ع. ] (اِفا.) سوق یابنده، کشانیده.

(مُ سَ رِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- حیوان تند و آسان رونده.
۲- یکی از بحرهای عروضی.