نعیم

(نَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- فراوانی نعمت و مال.
۲- سرور، خوشی و خوشگذرانی.

    نغاک

    (نِ) (ص.)
    ۱- نادان، ابله.
    ۲- حرامزاده.

      نغام

      (نَ) (اِ.)
      ۱- ذرات گرد و غبار پراکنده در هوا.
      ۲- زشت و ناخوش.

        نغل

        (نَ غ) [ ع. ] (ص.) زنازاده، پسر زنا.

          نغل

          (نَ) [ ع. ] (ص.)
          ۱- پوست تباه شده در دباغت.
          ۲- پسر زنا.

            نغل

            (نَ غَ) [ ع. ]
            ۱- (مص ل.) تباه گردیدن پوست در دباغت.
            ۲- تباه گردیدن زخم.
            ۳- بد شدن نیت.
            ۴- کینه ور گردیدن.
            ۵- تباهی انداختن میان مردم.
            ۶- سخن چینی کردن.
            ۷- (اِمص.) تباهی.
            ۸- سوء نیت.
            ۹- کینه وری.
            ۱۰ – سخن چینی.

              نغل

              (نَ غِ یا غُ) (اِ.) گودال، آغل گوسفند در کوه و صحرا.

                نغم

                (نَ غَ) [ ع. ] (اِ.) سخن آهسته.

                  نغم

                  (نَ) [ ع. ]
                  ۱- (مص ل.) آهسته سراییدن.
                  ۲- آهسته سخن گفتن.
                  ۳- (اِمص.) آهسته – سرایی.
                  ۴- آهسته گویی.
                  ۵- (اِ.) سخن آهسته ؛ نغمه.

                    پیمایش به بالا