هتاک

(هَ تّ) [ ع. ] (ص.) بدزبان، کسی که مردم را رسوا می‌کند.

    هتر

    (هِ تِ) [ یو. ] (اِ.) بخشی از سپاهیان اسکندر مقدونی که افراد آن از صنف سواره نظام و از حیث قوت جسمانی و قدرت جنگی و فنون آن در میان دیگر صنوف ممتاز بودند.

      هتف

      (هَ) [ ع. ]
      ۱- (مص ل.) بانگ کردن.
      ۲- (اِ.) آواز بلند.

        هتک

        (هَ تَ) (اِ) (عا.) کون، مقعد. ؛ ~ کسی پاره شدن (کن.) کونش پاره و دریده شدن. دچار کارهای طاقت فرسا شدن وی. ؛ ~کسی را پاره کردن (کن.) الف – کون را دریدن. ب – از وی کارهای طاقت فرسا کشیدن.

          پیمایش به بالا