(بَ زَ) (اِ.) کوی، محله.

(بِ رِ زِ) [ روس. ازهلندی ] (اِ.) نوعی پارچه ضخیم و خشن که برای ساختن چادر و روکش و مانند آن‌ها به کار می‌رود.

(بَ زَ دِ) (اِ.) شاغِل. ج. برزندگان.

(بَ زِ) (اِ.)
۱- کشت، کاشت.
۲- شاخه درخت.

(بَ) (اِ.) چوبی که در بینی شتر کنند.

(بُ رُ) [ فر. ] (اِ.)
۱- ابزاری برای مرتب کردن موی سر.
۲- ماهوت پاکن.
۳- مسواک.
۴- قلم موی درشت.

(بَ) (اِ.) درد سینه، التهاب پرده بین قلب و کبد.

(بَ وُ) [ معر – یو. ] (اِ.) حامل رأس الغول، برنده سر دیو، یکی از صورت -‌های فلکی شمالی به صورت مردی که با دست چپ سر بریده دیوی را با موی گرفته و ستارگان آن بیست و شش باشند.