(رَ) (اِمر.) نرده‌ای از چوب یا آهن که جلو باغ یا ایوان سازند.

(اِمر.) بخاری که در زمستان بر روی هوا پدید آید و مانند دودی شود و اطراف را تیره و تاریک سازد. تمن، ماغ، میغ و نژم نیز گویند.

(ص فا.) = تاران: تیره و تاریک، تاری.

(ص نسب.)
۱- تیره، تار.۲ – پلید، ناپاک.

(~.) (ص نسب.)
۱- آبی که از درخت تار حاصل کنند و آن شربتی باشد که نشأه باده در سر آورد.
۲- درخت تار.

(~.) (حامص.)
۱- کژی، نادرستی.
۲- گمراهی.