اسم مصدر

فنا

(فَ) [ ع. فناء ]
۱- (مص ل.) نیست شدن، نابود شدن.
۲- (اِمص.) نیستی، نابودی.

    فضیحت

    (فَ حَ) [ ع. فضیحه ] (اِمص.)
    ۱- عیب.
    ۲- رسوایی، بدنامی ؛ ج. فضائح.

      فطانت

      (فَ یا فِ نَ) [ ع. فطانه ]
      ۱- (مص م.) درک کردن، زیرک و دانا بودن.
      ۲- (اِمص.) ادراک، دریافت.
      ۳- زیرکی، هوشیاری.

        فطنت

        (فِ طْ نَ) [ ع. فطنه ] (اِمص.)۱ – زیرکی، هو شیاری.
        ۲- دانایی، ج. فطن.

          فظاظت

          (فَ ظَ) [ ع. فظاظه ]
          ۱- (مص ل.) درشت خوی و بد زبان شدن.
          ۲- (اِمص.) درشت خویی، بدزبانی.

            پیمایش به بالا